Bayan na kammala jami’a, na yi aiki a sashen kula da mata da mata a wani asibitin birnin. Ina da shekara guda kawai muka yi aure ni da Aki. Aki ya girme ni da shekara uku kuma yana aiki a matsayin manajan kula da inganci a wani kamfani na kasar waje tsawon shekaru hudu.
Lokacin da abokan aikina suka fita bayan aiki ko kuma suna jin daɗi a wuraren shakatawa na dare, motar Aki koyaushe tana tafiya da sauri zuwa ɗakina. Maigidan nasa ya ce Aki dan kasar China ne da yake gani a matsayin dangin soyayya. .
Kei ya so ni sosai. Yakan dauke ni kowace rana sai dai idan akwai yanayi na musamman. Idan na fito daga mota, yawanci ina tsalle a bayan karimcinsa. Ya juya kai, a hankali ya shafa hancina ya ce, "Yu, da gaske ka bata ni". Yana fadin haka sai na lura da kyalli na soyayya a idon Aki. Na zare idona, na daga gira, na jefar da shi, “Mata na can kawai zan taba. Sai Aki ya hura min iska mai sauƙi a ƙafata, ba da daɗewa ba muka dawo cikin gidan da ke hawa na shida.
Yau wata shida kenan da aure kuma muna son juna sosai. Tun faɗuwar rana na kwana da Aki, na lulluɓe da ƙaton bargon alharini mai daɗi, kusan kowane dare nakan kwana banda hutu.
Aggie na kwance kan gadon yana kallona na fito daga bandaki.’ To fa fatarki tana da santsi da lallau kamar taswira kuma ba zan iya ba sai dai in kalli ta.’ Na hau gadon kamar tsuntsu dodo. . Na ajiye hannaye na a hankali a gefena na ce, “Ka sani, Aki, hannunka gado ne mai dumi. Anan hankalina da jikina sun kwanta”. Aki ta rungume shi sosai tana huci tsirara. A fili nake jin zafin jikinsa yana tashi. Mun kasance kamar wuta biyu da ba da daɗewa ba za su ƙone tare.
Na fi Aki aiki kuma sau da yawa ana ɗauke ni a cikin motar sashin don ayyukan dare. Duk lokacin dana fito daga zafin bargon, Aki ya baci ya sake sa ni tafiya. Aki ya ce, “Haba, na yi barci da kyau a hannuna. Daren bakin ciki ne ba tare da ku ba.” A haka muka dogara ga juna; kamar ’ya’ya biyu, ko da kwana daya ba mu saba zama da juna ba.
A shekarar 2006, asibitin zai aika da wani zuwa birnin Beijing domin kara karatu. Wannan wata dama ce da ba kasafai likitocin sashen suka kama ta suna auna ta akai-akai har darekta ya yanke shawarar ya bar ni. Kokarin shawo kan tashin hankalina, na kira Aki na gaya masa albishir. Nan take muryar Aki ta yi tsit ta yi shiru ta ce, “Yau yaushe?” Na tambaya, nan take zuciyata ta yi zafi. Na san Aki ya hakura ya bar ni. Bayan haka, birnin Beijing yana da kusan mil dubu daga birninmu. Bakin cikin rabuwa ya mamaye farin cikin da nake ji a yanzu. Za a ɗauki shekara guda.” Maganganu sun gagare ni, nan da nan na fashe da kuka.
.
Aki-chan ya dauke ni bayan aiki. Iskar da ke cikin motar ta murmure muka kasa magana cikin raha. A gida kuwa Aki ya kasance kamar cushe-cushe har bayan cin abinci. Na sa hannu na a kugu na ce, "Kada ka yi haka, ko ka ce wa principal ya bar wani," na ce a nitse. Idanun Aki sunyi jajawur ya juya kanshi gefe. Ya rungume ni ya ce, “Na san kina son tafiya. Kawai dai Beijing ta yi nisa sosai. Ta yaya zan iya ba da tabbacin cewa za ku kaɗaita? Har ila yau, ban san yadda zan yi dogon dare ba tare da ku ba." Na ce, "Muna yi wa juna ta waya kowace rana. Ko kuma ka zo mini daga Beijing.” Aki ya yi dariya, “Eh, za ku yi karatu kuma za ku kasance cikin shagala kowace rana. Har ila yau, dole ne in yi aiki kuma ba zan iya yawo ba. Zan yi ƙoƙarin koya. Zan yi karatu sosai. Ina jiran ka dawo."
Lokacin da na isa birnin Beijing, ba zato ba tsammani rayuwa ta yi mini katutu. Na yi asarar kilo biyu a cikin wata daya kacal. Aki kullum yana kirana ya ce in kula da kaina don kada ta gaji sosai. Ta shagaltu da aikinta har takan kashe wayar ba tare da ta ce uffan ba sai ta tura text ba tare da samun lokacin karanta su ba. Sai da daddare a kan gado ina da lokacin karanta su daya bayan daya. Na gaji da rana har na yi karatu da karatu da yawa, gashin idona na sama da na kasa sun kone, na yi barci bayan wani lokaci.
Lokaci ya wuce kuma kafin ku sani, watanni shida sun shude. Yayin da lokaci ya ci gaba, lambar wayar Angie ta ƙaru kuma adadin saƙonnin tes ya ragu daga 12 zuwa 1 ko 2 a rana. Ina shagaltuwa a teburin aiki duk rana kuma ba ni da lokacin tunani. Sai kawai naji Aki ya saba da rayuwa ba tare da ni ba kuma yana lafiya.
Daga karshe horon ya kare. Ran nan Aki ya zo ya dauke ni daga filin jirgi. Dogo ne kuma kyakkyawa kamar kullum daga nesa ne, sai na ruga da gudu na zo wurinsa Aki ya rungume ni. Bayan wani lokaci fuskata ta jike, hawaye ne Aki.' Shin kai ko wani zai taba dawowa? Aki ya sumbace ni ya ce: "A'a, ba ka san yadda na yi kewarka ba".
Komai ya saba da dare: fitilu, kiɗa, gumi, cologne. Wani sha'awa da ya daɗe yana ƙonewa a cikina. Hannun Aki har yanzu suna da dumi kuma zuciyata ta narke. Na yi gunaguni, “Aki, sun ce mace tana bukatar namiji mai barci mai kyau. Kai mutum ne a gare ni.” Sumbatun Aki, kamar na fanka, ya faɗi kaɗan kaɗan. Amma dandanon waɗannan sumbatun ya ɗan canza kaɗan. Sa’ad da ni da shi muka zama ɗaya, na ƙara ji ba ni da wuri. Aki ya kasance yana sona sosai. Lokacin da muka kwana tare, motsi ya kasance a hankali. Amma yanzu yana da wahala sosai wani lokacin. Wani ciwo ya harbe ni, na ture shi na ce: “Aki, ka cuce ni. Yaya kake tunanin ka canza?” Fuskarsa a shake da sanyin jiki. Ko ta yaya ba za mu taɓa komawa baya ba. Aki ya bi surutunsa sosai ya kasa daurewa sai jin dadinsa.
Mun rasa haɗin kai da muke yi a dā saboda matsalolinmu na jima’i. Duk lokacin da ya rage girman wasan kwaikwayo a hankali kuma ya shiga ni kai tsaye. Haka kuma, duk lokacin da muka kwana tare, sai ya daina magana. Bayan faruwar haka sai ya dinga jujjuyawa sai barci ya kwashe shi nan take.
Komawa cikin karatun, ya shagaltu da aiki. A daren da nake shirin yin tiyatar sai na koma gida bayan na isa asibiti saboda yanayin yanayin majiyyaci ya canza kuma bai dace a yi masa tiyata nan take ba. Lokacin dana bude kofar falon dakina yayi duhu, kofar bandaki kawai a kunne. Na yi tunani: Me yasa Aki zai so yin wanka a tsakiyar dare? Na tura kofar ban daki. Bandakin da yake haskawa ya cika da hazo, Aki kuwa ya shagaltu da jikin yar tsantsar soyayyar sa. Ya kalleni ya mik'e kamar wanda aka yi masa wuta. Laɓɓansa ya girgiza yana tambayarsa, “Aki wacece ita? Me take yi a can?” Aki ya matse ni, ya rungume ni ya ce, “Ai tsana ce kawai. ina jin kadaici ba tare da kai ba Zan kula da hakan.” Hawaye ne suka gangaro min daga karshe na fahimci dalilin da ya sa Aki yake rashin kunya da shiru. Wannan ɗan tsana na gaske ba shi da rai, amma bai dace da ni ba, amma har yanzu akwai “guguwa” a cikin zuciyata.
Da hawaye a idanuna na ce: “Aki, na dawo. Don Allah kar a sake amfani da su”, Aki ya dube ni ya gyada kai.
Amma duk yadda na yi ƙoƙari, babu jima'i. Da dare ya yi na tashi na iske Aki ya tafi. Naji wata kara a wajen dakin kwanana. Har yanzu akwai gibi a kofar bandakin wanda hasken ya fado a wani kusurwa. A hankali na taka zuwa kofar na bude na ga wata tsana ta soyayya kwance a kasa. “Ta” tsirara ce ta har abada kuma tana da jiki mai kyau. Masoyina kuma sai zufa suke yi...... Fuskarsa cike da tashin hankali da ban dade da gani ba, un
d duk jikinsa ya kone da sha'awa kamar wuta.
Aki yasa na tsuguna sai naga fuskar laifi da kunya. Ya ce, "Eh, yi hakuri, na kasa taimaka wa kaina."
Na daskare cikin haske naji bugun zuciyata. A wajen taga iskar ta yi kururuwa kamar kururuwa daga zuciyata. Na san cewa an sace Akihiko da "tsana na soyayya". Wannan "'yar tsana" ba ta buƙatar gasa, amma ta kasa shawo kan ta.
