Πριν από λίγο καιρό διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία στο Twitter: μια νεαρή μητέρα πήγε σε ένα εστιατόριο με την κόρη της και όταν έχασε ένα πιάτο στη μέση του γεύματος, η μητέρα έκανε έκκληση στην κόρη της. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, τελείωσε την παραγγελία της, αλλά τα υπόλοιπα πιάτα δεν ήταν εκεί, οπότε η μητέρα σηκώθηκε και είπε στην κόρη της: «Η μαμά πρέπει να πάει τουαλέτα. Γυρίζει στον σερβιτόρο και του λέει: «Είμαστε δύο γυναίκες, δύο μαμάδες και μια κόρη, καταλαβαίνεις, ρε τσαμπουκά; Σε παρακαλώ, μη μας δώσεις φαγητό, γριά, δεν το θέλουμε!» Όταν τελείωσε, πήγε στην τουαλέτα. Όταν επέστρεψε στη θέση της, ο σερβιτόρος που την είχε χτυπήσει σήκωσε το βλέμμα της, της χαμογέλασε και της είπε: «Εδώ είναι το φαγητό μας, δεν σου είπα ότι ο σερβιτόρος ήταν απασχολημένος;» είπα. Μετά από αυτό μερικές φορές σκέφτομαι πότε η κόρη μου θα είναι αρκετά μεγάλη για να είναι στην ηλικία μου. Πάντα ήθελα να είμαι ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος μπροστά στην κόρη μου, να είμαι λαμπρό παράδειγμα μητρότητας, να της δείξω ότι δεν είναι να βιάζεσαι και να κλαίω, ότι σχεδόν όλες οι μητέρες και οι μπαμπάδες έχουν την πλάτη των παιδιών τους. Η άλλη πλευρά. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ, η γκέι μαμά δείχνει το ακραίο πρόσωπό της μπροστά στον αγαπημένο της και την κόρη της, που τη βοηθάει να καθίσει και να τη βοηθήσει να αφαιρέσει το σπέρμα της. Ανεξάρτητα από την κόρη της από την άλλη, λέει ότι πιστεύει ότι είναι μόνη, αλλά ανησυχεί άπειρα για την κόρη της. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ, βλέπω μια γυναίκα δεμένη από έναν παραδοσιακό γάμο που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα ​​σε ένα δωμάτιο με την κόρη της, αλλά σε κάτι που μοιάζει με δύο κόσμους. 60 άντρες έχουν πάνω από δώδεκα κούκλες σιλικόνης μαζεύτηκαν από τα σπίτια τους, τα μάζεψαν, γιόρτασαν γενέθλια και πήραν συνέντευξη από τους μισούς. Ξαφνικά, μια μέλισσα ήρθε και είπε ότι ο γέρος έφυγε τρέχοντας και ζήτησε από τον Jiang Sida, που ακόμα τον ανακρίνει, να στείλει την αγαπημένη του κόρη "Xiao Xue"...... να μαζέψει. Νιώθετε αμήχανα όταν το μέλος της οικογένειάς σας συναντά και οδηγεί μια πραγματική κούκλα; Όταν η εγγονή του γέρου γιορτάζει τα γενέθλιά της, το κοριτσάκι κάθεται ανάμεσα σε μια παρέα από κούκλες αγάπης και για μένα αυτό ήταν το πιο συγκινητικό κομμάτι όλης της ταινίας... Πριν κάνω μια κόρη, θα είχα τον πατέρα μου και τα ασυνήθιστα χόμπι και οι συνήθειες της μητέρας ίσως να μην μπορώ να δεχτώ, αλλά τώρα που έχω μια κόρη θέλω να είμαι ελεύθερο πνεύμα και να είμαι με τους γονείς μου όσο είμαι μαμά. Σε αυτόν τον ρόλο, σέβομαι τις επιλογές όλων των πατέρων και των μητέρων, όχι μόνο τις δικές τους, αλλά νομίζω ότι έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλει ο καθένας στον κόσμο. Η πρώτη αντίδραση δεν είναι έτσι: τα πράγματα είναι όπως είναι, αλλά μπορούν ακόμα να γίνουν.